တေစၦအေျခာက္ ခံေနရသည္
-----
ထိုင္ခံုသံုးလံုးကိုစီကာ ကုတင္ပံုသ႑ာန္ျပင္စဥ္လိုက္၏ ။ စင္ေပၚ၌ရွိေသာ ျခံဳေစာင္တစ္ထည္ကိုေအာက္၌ ခင္းလိုက္သည္ရွိေသာ္ ေမြ႕ယာပံုစံျဖစ္လ်က္ အေပၚက ေနာက္ထပ္ ျခံဳေစာင္တစ္ခုကို ယူျခံဳလိုက္လွ်င္ပင္ အလြန္ဇိမ္က်လွေသာ အိပ့္ယာကုတင္ ျဖစ္သြားေလေတာ့၏ ။ အိမ္၌ အိပ့္ရသည္မွာ ဤမွ် ဇိမ္မက်လွ ။ ေအာက္တြင္ ျမက္ဖ်ာကိုခင္းကာ ေခါင္းအံုးတစ္ခုရွိက ေက်ာတစ္ေလ်ာက္လံုး နာနာက်င္က်င္ႏွင့္ပင္ အိပ့္ခဲ႕ရေလ၏ ။
ယခုလို အလုပ္မွ ပစၥည္းသိုေလွာင္သည္႕စတိုအခန္း၌ အဲကြန္းေလးဖြင့္ကာ ဇိမ္က်က်အိပ့္ရသည္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အလြန္မွ ႏွစ္သက္စရာေကာင္းေသာ အရသာတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနေလေတာ့၏ ။ ထို႕ေႀကာင့္ အခ်ိန္ပိုဆင္းရသည့္အခါ ျပန္ရန္ ဘ(စ္)ကားမရွိေတာ့သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဌာနပစၥည္းသိုေလွာင္ခန္း၌ အိပ့္ႏိုု္င္ရန္ ခြင့္ျပဳထားေသာ အထက္လူႀကီးေတြကိုပင္ စိတ္မွ ႀကိတ္ကာ ေက်းဇူးတင္မိေလသည္ ။ တစ္ျခားအလုပ္တြင္ ဤကဲ႕သို႕ ေနရမည္ေလာ ။ ထို႕ေႀကာင့္ အခ်ိန္ပို ဆင္းေပးျခင္းပင္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အလြန္မွ ဇိမ္က်လွေသာ တစ္ရက္တာ အိပ့္စက္ခြင့္ကို ရေနေလေတာ့၏ ။
ဤသို႕ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးရခဲ႕ေသာ္လည္း ေကာင္းစြာ အိပ့္စက္နိုင္ျခင္းမရွိေသးခင္ လက္ကို နဖူးေပၚတင္ကာ ေရွ႕ေရးအတြက္ တစ္ဖန္ စဥ္းစားရျပန္ေလသည္ ။ ကိုယ္ပိုင္ …… ကိုယ္ပိုင္ ။ ဘယ္အခ်ိန္မွ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေလးကိုလုပ္ကိုင္နိုင္ပါမည္နည္း ။ ေႀသာ္ … ေလာကႀကီး … တယ္ခက္လွပါတကား ။ ေအးေလ …… ဒီလိုခက္ခဲ႕မွလဲ ေလာကႀကီးပီသေတာ့မွာေပါ့ ။
ထိုထိုအေတြးမ်ား တစ္ေယာက္တည္းႀကိတ္ကာ ေမးလိုက္ ေျဖလိုက္ လုပ္ေနမိေလသည္ ။ အခ်ိန္အေတာ္ႀကာေသာ္ စတိုခန္း၏ တံခါးဖြင့္သံႀကားရ၏ ။ ခါတိုင္းေန႕ေတြဆို သူခိုးဟု ထင္ေယာင္မိမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒီေန႕တြက္ေတာ့ ထိုသို႕မထင္ ။ အေႀကာင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူ လက္ေအာက္ဝန္ထမ္း ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ပါ အခ်ိန္ပိုဆင္းရေသာေႀကာင့္ အိပ့္ရန္ စတိုခန္းအတြင္း ဝင္ေရာက္လာျခင္းတာျဖစ္သည္ကို သိေနေသာေႀကာင့္တည္း ။ သူလည္ ဒီစတိုခန္း၌ အိပ့္စက္မည္ျဖစ္ေသာေႀကာင့္ က်ဥ္းႀကပ္လ်က္ရွိသည့္ ေနရာအႀကားမွ ႀကမ္းတြင္ ေစာင္ကိုခင္းကာ အေပၚက ေခါင္းအံုးခ် ျခံဳေစာင္တစ္ခုကို ဖံုးလိုက္လွ်င္ပင္ သူ႕အတြက္ ေနရာတစ္ခုရျပန္ေလျပီ ။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ခံုသံုးလံုးဆက္ထားေသာေႀကာင့္ ကုတင္သ႑ာန္ရွိုျပီး သူကေတာ့ ႀကမ္းေပၚတြင္ အိပ့္ေနရေလ၏ ။ စိတ္ထဲ၌ မသိုမသန္႕ျဖစ္ကာ " ေကာင္ေလး … မင္းေဘးမွာရွိတဲ႕ ထိုင္ခံုေတြကို စီျပီး အိပ့္ပါလား" ဟု ေျပာလိုက္ေလ၏ ။ " ဟုတ္ကဲ႕အကို ကြ်န္ေတာ္ဒီထိုင္ခံုေတြနဲ႕ မအိပ့္တက္လို႕ပါ ။ ဒီအတိုင္းက ေကာင္းပါတယ္ " ဟု ျပန္ေျဖေလသည္ ။
ထိုအခါ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပဲ အေတြးတို႕ကို ထပ္မံ နယ္ခ်ဲ႕မိေနျပန္ေတာ့သည္ ။ တိတ္ဆိတ္မႈသည္ အနည္းငယ္ႀကာျပီးေသာ္ ထိုသူငယ္က " အစ္ကို … ေလာကႀကီးက တယ္ခက္ပါလားေနာ္ " ဟု ဆိုေလေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္၏ အေတြးနွင့္ ထပ္တူက်ေနသည္ျဖစ္ေသာေႀကာင့္ အလြန္မွ စိတ္ဝင္စားမႈရွိကာ ထိုသူငယ္ေလးထံ တစ္ခ်က္ ေစာင္းႀကည့္မိေလေတာ့၏ ။
ဟုတ္တယ္ညီေလး … ဘယ္လိုမွ အေျဖရွာမရနိုင္တဲ႕ ေလာကႀကီးပဲ ။
လူေတြဒီေလာက္ေတာင္မ်ားတာ ဘာျဖစ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕လို လူေတြကိုပဲ ဘုရားက အျပစ္ေပးရတာလဲမသိဘူး ။
ေလာကႀကီးက ပေဟဠိဆန္ပါတယ္ကြာ ။ အရာအားလံုးကို ဘုရာသခင္က ဖန္ဆင္းေပးနိုင္ေသာ္လည္း ဘယ္အရာမွ တစ္သက္မွတ္တည္း မရွိနိုင္ျခင္းေႀကာင့္ သူဟာ လူသားအားလံုးကို ျမင္နိုင္စြမ္းရွိမွာမဟုတ္ဘူး ။အျခားသူေတြေကာင္းစားေနတာဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အရိပ့္ေအာက္မွာ က်ေရာက္ေနလို႕ ျဖစ္မယ္နဲ႕တူတယ္ညီရာ …။
အဆန္းေတာ့အဆန္းသားဗ် ။ ဘယ္ေတာ့မွ အလုပ္မလုပ္ဘဲ ေနတဲ႕သူေတြမွာ ေအးေအးလူလူနဲ႕ ရွိေနႀကတယ္ေနာ္ ။
သူတို႕လဲ သူတို႕အပူေတာ့ ရွိမွာေပါ့ကြာ ။ ေလာကႀကီးက အဲ႕ဒီ႕ေလာက္မလြယ္ဘူးကြ ။
ဟုတ္တယ္ အကိုရ ။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးမွ အလုပ္ျဖစ္မွာေပါ့ ။
အလုပ္လုပ္မွလဲ စားရမယ္ ။ စားရမွလဲ အသက္ရွင္နိုင္မယ္ ။ အသက္ရွင္မွလဲ အလုပ္လုပ္နိုင္မယ္။ ငါတို႕ဘဝႀကီးဟာ စားလိုက္ အိပ့္လိုက္ အလုပ္လုပ္လိုက္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ စည္းခ်က္ညီေနသားပဲ ။
စည္းခ်က္ပဲညီတာ ဘယ္မွာႀကီးပြားလို႕လဲ ။ မနက္ေရာက္ အလုပ္ဝင္ ။ ညေနေရာက္ အိပ့္ယာဝင္ ။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕နဲ႕ လံုးလည္ျခာလည္လိုက္ေနလိုက္တာ လကုန္က်ေတာ့ ဘယ္မွာလက္ထဲ ပိုက္ဆံက်န္ေတာ့လို႕လဲ ။
ကြ်န္ေတာ္လည္း က်ိဳးစားျပီး စုႀကည့္ပါေသးတယ္ ။ ကိစၥေတြက တစ္ခါတည္းပ်က္သြားတာမဟုတ္ဘူးဗ် ။ ပိုက္ဆံက လိုခ်င္တပ္မက္မႈကို ေခၚေခၚလာသလိုပဲ ။ လက္ထဲ နည္းနည္းရွိရင္ တစ္ခုခုကို ဝယ္ခ်င္ေနျပန္ေရာ ။
ညီေလးက စုႀကည့္ဖို႕ ေငြထြက္ေသးတယ္ ။ မဝယ္မိေအာင္ထိန္းနိုင္ရင္ လက္ထဲကပ္အုန္းမယ္ ။ အစ္ကိုဆို လစာထုတ္တာနဲ႕ တစ္ျပားမွ မက်န္ဘူး ။ အေႀကြးေတြေပးဆပ္လိုက္လို႕ ကုန္တာပဲ ။
ကြ်န္ေတာ္လဲ အကိုနဲ႕မျခားပါဘူးဗ် ။ ဒါေပမယ့္ အေႀကြးေတြကို အတိုးေလာက္ပဲဆပ္ျပီး သိမ္းႀကည့္မိတာပါ ။ အမေလးးး … မရပါဘူး မရပါဘူး ။ ပိုလို႕ေတာင္ အေႀကြးတက္ေသး ။
မင္းနဲ႕ငါကေတာ့ ဘဝတူေတြနဲ႕တူတယ္ ။ ငါလဲ အဲ႕ဒီလို လုပ္ႀကည့္ဖူးတယ္ ။
အခုအေျခအေနတိုင္းသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိစၥမရွိဘူးေပါ့ ။ ဒီအလုပ္မေကာင္း ေနာက္အလုပ္ေျပာင္းနဲ႕ ဟန္မွာပဲ ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ေတြက်လာတဲ႕အခါ အသက္ေတြႀကီးရင့္လာတဲ႕အခါ ဘယ့္နဲ႕လုပ္ႀကမလဲ ။
ငါေတာ့ ဘိုးဘြားရိပ့္သာကိုသာ မ်က္လံုးမွာ ျမင္ေယာင္မိေလရဲ႕ ။
ေရွ႕ေရး ေနာက္ေရးေတြက စဥ္းစားရင္ တယ္လဲ ေႀကာက္စရာႀကီးေနာ္ ။
ဟုတ္တယ္ညီေလးရာ ။ ခ်မ္းသာတဲ႕သူေတြအတြက္ေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ။ သူတို႕အတြက္ ဇိမ္ပဲေပါ့ ။ အခုဆို မနက္အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အေႀကြးအတြက္ အတိုးသြားသတ္ရအုန္းမယ္ ။
ခ်မ္းသာတဲ႕လူတိုင္းလဲ ဇိမ္က်လိမ့္မယ္မထင္ဘူးဗ် ။ ဒီပိုက္ဆံအတြက္ကို သူတို႕လဲ ပူပန္ေနရမွာပဲ ။ လူႀကီးေတြေျပာတဲ႕ က်ားႀကီး ေျခရာႀကီးဆိုသလိုေပါ့ ။
ေအးကြာ … ပိုက္ဆံ ပိုက္ဆံ ။ လူေတြကို တယ္ဒုကၡေပးတဲ႕ ပိုက္ဆံပဲ ။
ပိုက္ဆံမရွာပဲ ေနႀကည့္ဖူးလား ။
ပိုက္ဆံမရွာပဲေနႀကည့္ရင္ ငတ္ေသရံုကလႊဲလို႕ ဘာရမွာလဲ ။
ဟုတ္တယ္ဗ်ာ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဓိကက စားဖို႕ ေသာက္ဖို႕နဲ႕ ေနဖို႕ထိုင္ဖို႕ပဲ ။ ဘာေႀကာင့္ ဒီ႕ထပ္ပိုျပီး လိုခ်င္မႈေတြရွိေနတာလဲ မသိဘူး ။
လူ႕အသိုင္းအဝိုင္းမွာေနရင္ေတာ့ ဒီလိုပဲရွိမွာပဲ ။
ဗိုက္ျပည့္တဲ႕အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ စားဖို႕ ေသာက္ဖို႕အတြက္ မစဥ္းစားဘူး ။
ေအး … ဗိုက္ဆာရင္ေတာ့လား ။ အလုပ္လုပ္တာဟာ စားဖို႕အတြက္လို႕ ဆိုမိေလေသးရဲ႕ ။
ဒါနဲ႕ အကို မခ်မ္းသာခ်င္ဘူးလား ။
ဟ … ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ခ်မ္းသာခ်င္တာေပါ့ကြ ။
ကြ်န္ေတာ္လည္း ခ်မ္းေတာ့ ခ်မ္းသာခ်င္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပစၥည္းဥစၥာေတြအတြတ္ ပူပန္ေနရတာေတာ့ မလိုခ်င္ဘူး ။
ေအးကြာ ။ ငါလဲ ခ်မ္းပဲ ခ်မ္းသာခ်င္တာ ။ ဒီ႕ထပ္ ပူပန္ေနရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါလည္း မခ်မ္းသာခ်င္ဘူး ။
တို႕အခုလို ေတြးေတာေနလို႕ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးခဲ႕ရတယ္ ။ စိတ္ေတြ ပင္ပန္းေနခဲ႕ရတယ္ ။
တစ္ခ်ိဳ႕ေတြေတာ့ အိပ့္ေကာင္းေနႀကတယ္ေလ ။
ခ်မ္းသာတဲ႕သူေတြျဖစ္မွာပါ ။
ဆင္းရဲတဲ႕သူေတြလဲ ပါမွာေပါ့ ။
အခုအခ်ိန္တာ ေသသြားရင္ေတာ့ လူ႕ျပည္ဟာ ေပ်ာ္စရာႀကီးဆိုတဲ႕စကားဟာ ငါတို႕အတြက္ ဘာအႏွစ္သာရမွမရွိပဲ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ။
ေနတက္သလိုေနပါဆိုသလိုေပါ့ ။ ေနတက္သလိုပဲ ေနရေတာ့မယ္ ။
တို႕ေတြသာ ဒီေလာက္ပူပန္ေနတာ လမ္းေဘးမွာေနတဲ႕သူေတြ သူေတာင္းစားေတြဆိုရင္ေတာ့ အဘယ္မွာ ေျပာေကာင္းေတာ့မွာလဲ ။
ဟူးးး …… တယ္လဲ ေႀကာက္စရာေကာင္းပါ့ဗ်ာ ။ လူျဖစ္ရတာဟာ တကယ္ကို အဆင္းရဲႀကီး ဆင္းရဲတာပဲ ။
ကဲ … အခ်ိန္လဲ အေတာ္လင့္ျပီ ။ အိပ့္ႀကစို႕ေဟ့ ။
ထို႕အခါ မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္သည္ရွိေသာ္ တစ္စကၠန္႕မျခားပင္ နိုးထလာေလေတာ့သည္ ။ ညက စကားေကာင္းေနခဲ႕ေသာေႀကာင့္ အိပ့္ယာဝင္ ေနာက္က်လ်က္ ယခုမွနိုးေသာ္ ေနေရာင္ပင္ ထြက္လုေနျပီျဖစ္၏ ။ ထိုအခါ က်မ္းတြင္ အိပ့္ေနေသာသူငယ္ကို လွမ္းႀကည့္မိေလသည္ ။ အရင္နိုးဟန္တူသည္ ။ ေနရာတြင္မရွိေတာ့ပဲ ေစာင္ေတြေခါင္းအုန္းေတြမွာ သူေနရာႏွင့္ သူပင္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိေနေပျပီ ။
ထို႕ေနာက္ မ်က္ႏွာသစ္ရန္ ေအာက္ဘက္သို႕ ဆင္းလာခဲ႕သည္ ။ ေရခ်ိဳးခန္းသံုးျပီးထြက္လာေသာ ညေစာင့္ဦးေလးႀကီးအားေတြ႕၍ စကားအနည္းငယ္ေျပာကာ ညကအိပ့္တဲ႕ေကာင္ေလး ဘယ္အခ်ိန္ျပန္သြားေႀကာင္း ေမးလိုက္ေလသည္ ။ ထိုအခါ !
" ေႀသာ္ …… တူႀကီးနဲ႕အတူ ညက အလုပ္လုပ္တဲ႕ေကာင္ေလးလား ။ သူညက တူႀကီးနဲ႕အလုပ္လုပ္လို႕ေတာင္မျပီးေသးဘူး အိမ္က ဖုန္းဆက္လို႕ဆိုျပီး ျပန္သြားတယ္ေလ ။ ျပန္တဲ႕အေႀကာင္းကို ဦးကိုေျပာခိုင္းလိုက္တာ အခုမွသတိရတယ္ ။ တူႀကီးကိုေျပာဖို႕ ေမ့သြားတယ္တူႀကီးရယ္ ။ ဒါနဲ႕ သူျပန္ျပီး သိပ့္မႀကာဘူးထင္တယ္ ။ တူႀကီးစတိုခန္းထဲ ဝင္အိပ့္တာပဲမဟုတ္လား " တဲ႕ ။
ဟာ ! အံ႕ႀသစရာပါလား ။ ဤသို႕ဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ညကအတူ စကားေျပာခဲ႕သူမွာ မည္သူနည္း ။ ကြ်န္ေတာ္၏ အေတြးတို႕ လြန္ေနျခင္းေႀကာင့္ ကိုယ့္အေမးကို ကိုယ္ျပန္ေျဖခဲ႕ျခင္းလား ။ ဤသို႕ အေတြးမလြန္ပဲရွိပါက ကြ်န္ေတာ္ တေစၦေျခာက္ခံရတယ္လို႕ ေျပာမိေပအုန္းမည္ ။သို႕ေသာ္ ……… အခုတြင္ေတာ့ ျပံဳးရံုကလႊဲ၍ အဘယ္အရာကိုမွ ရည္ညႊန္းေဖၚျပလိုစိတ္မရွိေတာ့ေပ ။
#htoohtoolay
No comments:
Post a Comment